Narzędzia
Szukaj
Rejestracja Loguj

Krzysztof Wyszkowski

SN odmawia przyjęcia kasacji

Sygn. akt IV CSK 335/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Lecha Wałęsy

przeciwko Krzysztofowi Wyszkowskiemu

o ochronę dóbr osobistych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I ACa 1520/10,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 24 marca 2011 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 - 3 k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

0  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 2 k.p.c, wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu", polegającego m.in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania obecnie uregulowane w art.3984 § 1 pkt 2 i w § 2 k.p.c. mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).

Spełniając wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 2 k.p.c, skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

1             wniosek ten uzasadnić, wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie

tego wymogu nie jest tożsame z powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 3989 § 1 k.p.c.

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w art. 3984 § 1 pkt 2 i w § 2 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c, gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. "przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego pozbawiona jest adekwatnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Nie stanowi wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego postawienie pytania, ujętego w konwencji istnienia wątpliwości pozwanego, czy dokonanie oceny tylko części materiału dowodowego nie doprowadziło do naruszenia prawa do obrony pozwanego oraz prawa do równego traktowania stron, jak i do naruszenia zasady wydawania orzeczeń w oparciu o pełny materiał dowodowy. Tak postawione pytanie jedynie sugeruje zarzuty naruszenia przepisów procesowych, podniesione już wcześniej w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a nie wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Natomiast twierdzenie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) nie polega na ograniczeniu się do ponownego odwołania się do zarzutu rażących naruszeń przepisów postępowania, które wcześniej przytoczono w postaci argumentacji mającej wykazywać wystąpienie drugiej podstawy kasacyjnej.

W wypadku, gdy skarżący twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna pozwanego nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości" skargi.

Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości" zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej" zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ powód wnosił o oddalenie względnie odrzucenie skargi kasacyjnej, a nie o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazał zarazem żadnych argumentów mających uzasadniać alternatywnie ujęty wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej.

SĄD NAJWYŻSZY IZBA CYWILNA (Na oryginale właściwe podpisy)

(Pismo zostało wysłane do mojego obrońcy dopiero 19 stycznia 2012 r.)

Ostatnia aktualizacja: poniedziałek, 13 lutego 2012 07:46

Dodajkomentarz

Upewnij się czy wypełniłeś pola oznaczone gwiazdką (*).
Można stosować podstawowe znaczniki HTML.